Παπανδρέου vs. Μητσοτάκη-No2 (Περί "Αποστασίας")

Το παρακάτω κείμενο του φίλου αναγνώστη κ. Πάνου Χατζηκωνσταντίνου αποτελεί απάντηση στο σχόλιο του ανώνυμου-3 Ιανουαρίου 2011 7:41 μ.μ., στην ανάρτηση: «Παπανδρέου vs Μητσοτάκη«.

Αγαπητέ φίλε Ανώνυμε,

«Η «μαύρη» σελίδα του τόπου που λέγεται Μητσοτάκης έκλεισε οριστικά!» «Ηγέτες» (υπονοώντας τον Μητσοτάκη) σε εισαγωγικά; Μπράβο σου «μεγάλε». Πολύ «βαθυστόχαστες» και «εμπεριστατωμένες» απόψεις. Μήπως όμως θα είχες τη καλοσύνη να μας τις αιτιολογήσεις ώστε να μη συνεχίσουμε να ζούμε στη πλάνη, πιστεύοντας ότι… ο Μητσοτάκης ήταν, ο σαφώς καλύτερος Ηγέτης που είχε αυτή η παράταξη; (αφήνοντας, φυσικά, έξω τον Κ.Κ., που εκ των πραγμάτων είναι «εκτός συναγωνισμού»).

Για να σε διευκολύνω, θα σου παραθέσω τις δικές μου απόψεις για να μπορέσεις να τις καταρρίψεις (εύκολα φαντάζομαι) μία – μία…

Να τα πάρουμε ένα ένα λοιπόν;

Κατ’ αρχήν, το «έκλεισε» είναι συζητήσιμο. Γιατί, ο Μητσοτάκης, ακόμη και στα ενενήντα τόσα του, αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία ότι έχει περισσότερο μυαλό από όλους τους σύγχρονους πολιτικούς! Μυαλό ξυράφι, θέσεις μεστές και σοβαρές (έστω κι αν ενοχλούν μερικούς) και απόψεις ρεαλιστικές που μακάρι να τις άκουγαν οι αποδέκτες των.

Όσο για τη συνέχεια, υπάρχει και η Ντόρα! Ο νοών νοείτω!

Τώρα ας εξετάσουμε αν ο Μητσοτάκης είναι (όχι ήταν) Ηγέτης ή «ηγέτης». Θα ήταν ωφέλιμο να κάνουμε μια αναδρομή στην προ Νέας Δημοκρατίας εποχή.

Επί Ενώσεως Κέντρου, ήταν ο αδιαφιλονίκητος Νο. 2 του κόμματος μετά τον Γέρο Παπανδρέου. (Ο Αντρίκος, χαρισματικός «λαοπλάνος», που από την πρώτη στιγμή έδειξε ότι το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν ο εαυτούλης του, ήταν ακόμη αμελητέα ποσότητα). Ηγήθηκε, μαζί με τον Γέρο, του «ανένδοτου αγώνα» και συνετέλεσε τα μέγιστα στο να ανέβη η Ε.Κ. στην εξουσία στην οποία διετέλεσε κορυφαίος Υπουργός. Τότε άρχισε να εμφανίζεται ο Ανδρέας. Λόγω μπαμπά(!), άρχισε να αναρριχάται στο κόμμα σχηματίζοντας δική του ομάδα και υποσκάπτοντας τον ίδιο τον πατέρα του.

Κάπου εκεί, το όνομα του Αντρέα ενεπλάκη στην υπόθεση «Ασπίδα».

Και για να μαθαίνουν όσοι πιπιλίζουν τη λέξη «αποστασία» χωρίς να έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται, γιατί απλά βολεύει τον «αντι-Μητσοτακισμό» τους, ας θυμηθούμε κάποιες λεπτομέρειες. Η «αποστασία» λοιπόν δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η άρνηση του Μητσοτάκη να συμπράξει με τον Γέρο Παπανδρέου στη προσπάθειά του να συγκαλύψει το σκάνδαλο του «Ασπίδα» και την (φημολογούμενη έστω) εμπλοκή του Ανδρέα σ’ αυτό, με την ανάληψη του υπουργείου Εθνικής Αμύνης από τον Ανδρέα στην αρχή και από τον ίδιο μετά, κάτι που του το αρνήθηκε ο Κωνσταντίνος. Έτσι, όταν ο Γέρος, εις ένδειξη διαμαρτυρίας, τελείως ανεύθυνα και παρά τις περί του αντιθέτου προσπάθειες του Μητσοτάκη και άλλων κορυφαίων στελεχών της ΕΚ, «παραιτήθηκε», απλά δεν τον ακολούθησε! Δεν έριξε τη Κυβέρνηση (α λα Σαμαρά), δεν έσυρε τη χώρα σε εκλογές, απλά έκανε εκείνο που πίστευε σωστό. Ήταν σωστό; Ήταν λάθος; Ποιος μπορεί να το πει; Οι απόψεις διίστανται, ανάλογα από ποια σκοπιά βλέπεις τα πράγματα. Εκείνο που είναι βέβαιο, είναι ότι, με πλήρη επίγνωση του «τιμήματος» που θα πλήρωνε γι’ αυτή την απόφασή του, είχε τα «Ούμπαλα» να το κάνει! Αν αυτό δεν είναι ένδειξη Ηγέτη δε ξέρω τι είναι.

Κι αν δεν δέχεσαι τη δική μου εκδοχή των γεγονότων, σου παραθέτω αποσπάσματα από τη WIKIPEDIA, στο θέμα «Αποστασία«: «Τα αληθινά αίτια της κρίσης είναι αρκετά και δεν έχουν ξεκαθαριστεί ακόμα πλήρως. Αφορμή για την άρνηση του βασιλιά να επιτρέψει στον Γ. Παπανδρέου να αναλάβει το υπουργείο Εθνικής Αμύνης ήταν η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, η οποία είχε τότε ξεσπάσει και στην οποία φερόταν να εμπλέκεται ο γιος του, Ανδρέας Παπανδρέου. Επρόκειτο για μια μυστική οργάνωση αξιωματικών, οι οποίοι κατηγορούνταν ότι ήθελαν να ανατρέψουν τους «εθνικόφρονες» συναδέλφους τους και να αλληλοπροωθηθούν σε καίριες θέσεις του στρατεύματος.»

Και άλλο: «Αφορμή για την παραίτησή του από την πρωθυπουργία τον Ιούλιο του 1965 υπήρξε η διαμάχη του με τον τότε βασιλιά Κωνσταντίνο για το πρόσωπο του υπουργού Εθνικής Άμυνας και την αλλαγή του αρχηγού ΓΕΣ. Ο Παπανδρέου επιθυμούσε να αντικαταστήσει τον ως τότε υπουργό Πέτρο Γαρουφαλιά και τον αρχηγό ΓΕΣ στρατηγό Γεννηματά, οι οποίοι κατά την άποψή του ελέγχονταν από το παλάτι, με ανθρώπους της εμπιστοσύνης του. Συγκεκριμένα είχε επιλέξει ως νέο υπουργό Άμυνας το γιό του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος την ίδια περίοδο εφέρετο αναμεμιγμένος στην υπόθεση «ΑΣΠΙΔΑ». Ο βασιλιάς αρνούνταν να υπογράψει τα σχετικά διατάγματα, αν δεν ενέκρινε πρώτα τους αντικαταστάτες τους.»

Και τέλος: «Τα ηγετικά στελέχη των κυβερνήσεων της «αποστασίας» υποστήριξαν ότι κίνητρό τους ήταν η διατήρηση της πολιτειακής ομαλότητας και η αποτροπή κινδύνου πραξικοπήματος. Αποχωρώντας από την Ε.Κ. ο Τσιριμώκος είχε κατηγορήσει τον Γ. Παπανδρέου ότι είχε ταυτίσει τη δημοκρατία με τον εαυτό του, ενώ πριν ακόμη λάβει διαστάσεις η κρίση τόσο αυτός όσο και ο Κ. Μητσοτάκης είχαν προσπαθήσει μάταια να πείσουν τον Γ. Παπανδρέου να υποχωρήσει στις αξιώσεις των ανακτόρων και να μην παραιτηθεί.»

Αυτά περί «αποστασίας».

Ας περάσουμε τώρα στη Θητεία του στη Ν.Δ..

Ο Μητσοτάκης, αν δεν απατώμαι, ήλθε στη Νέα Δημοκρατία, από τον χώρο του Κέντρου, μετά από πρόσκληση του ίδιου του (Μεγάλου) Καραμανλή, μαζί με ορισμένα άλλα «μεγάλα» ονόματα του χώρου αυτού. Η προσωπικότητά του και οι ικανότητές του ήταν γνωστές και εκτιμήθηκε ότι η προσθήκη του στο οπλοστάσιο της ΝΔ θα ήταν πολύτιμη! Γι’ αυτό και ο Καραμανλής τον κάλεσε και του ανέθεσε «βαρβάτα» Υπουργεία.

Τότε άρχισε από το ΠΑΣΟΚ, οι οπαδοί του οποίου ήταν (στη πλειοψηφία τους) τέως ψηφοφόροι της Ε.Κ. (για τους οποίους αποτελούσε «κόκκινο» πανί), ο πόλεμος κατά του Μητσοτάκη, στο πρόσωπο του οποίου έβλεπαν τον μελλοντικό αρχηγό της παράταξης.

Είναι γνωστό ότι ο Μητσοτάκης ήταν «ορκισμένος» εχθρός του Αντρέα και αντιστρόφως. Αυτός ήξερε καλά ποιος ήταν ο Μητσοτάκης και ποιες οι δυνατότητές του. Έπρεπε λοιπόν να φθαρεί, πάση θυσία! Επιστρατεύτηκαν λοιπόν όλα τα άνομα μέσα, όπως λάσπη και «μαύρη» προπαγάνδα, κάτι στο οποίο οι «αριστεροί» δεν παίζονται.

Αφού απέτυχαν να τον βγάλουν «συνεργάτη των Γερμανών», αυτόν τον αναγνωρισμένο αγωνιστή της αντίστασης και καταδικασμένο (δις αν δε κάνω λάθος) σε θάνατο από τους Γερμανούς και παρασημοφορημένο γι’ αυτή του τη δράση από τους Συμμάχους, έριξαν στο τραπέζι το μεγάλο τους «ατού»: Την «αποστασία».

Η «αποστασία» λοιπόν έγινε η πυξίδα των αντιπάλων του που οδηγούσε το αντι-Μητσοτακικό τους μένος. Ευτυχώς, παρά το ότι του έμεινε η «ρετσινιά», δεν επηρέασε την πορεία του στη ΝΔ. Αργά αλλά σταθερά, άρχισε να αποκτά «ερείσματα» σε ένα κλασικά «προσωπικό» Καραμανλικό κόμμα, έως ότου αυτός ο «παρείσακτος», κατάφερε εις πείσμα όλων, να εκλεγεί θριαμβευτικά, σε δύο αλλεπάλληλες ψηφοφορίες, Αρχηγός του μεγάλου αυτού κόμματος.

Από εδώ και μετά άρχισε μια «χρυσή» (ή μήπως ήταν μαύρη, τι λες εσύ ανώνυμε;) περίοδος της ΝΔ. Συμμάζεψε το κόμμα, συνεχίζοντας την καλή ομολογουμένως προσπάθεια του Αβέρωφ με την ΟΝΝΕΔ, έβαλε ανθρώπους της εμπιστοσύνης του σε πόστα-κλειδιά (προς μεγάλη απογοήτευση των Καραμανλικών) και τέλος, οδήγησε το κόμμα σε αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες απέναντι στον Αντρέα και το σχηματισμό Κυβέρνησης ΝΔ (με ισχνή, λόγω Νόμου Κουτσόγιωργα, πλειοψηφία) μετά από πολλά χρόνια. Εδώ όμως άρχισαν να στραβώνουν τα πράγματα. Η ΝΔ, δεν μπορούσε να ξεφύγει από το γεγονός ότι ήταν «Ελληνικό» κόμμα, με όλα τα καλά αλλά και, δυστυχώς, τα κακά της φυλής μας. Οι Καραμανλικοί (που μέχρι τότε θεωρούσαν το κόμμα ιδιοκτησία τους) άρχισαν να ανησυχούν από την «άνοδο» του Μητσοτάκη στο κόμμα και την απήχησή του στο εκλογικό σώμα. Άρχισαν λοιπόν (χωρίς, είμαι βέβαιος, τη συγκατάθεση του Καραμανλή), με τον Έβερτ επικεφαλής, να τον σαμποτάρουν. «Αν είναι δυνατόν ο «αποστάτης» να μας εκτοπίσει από το κόμμα (μας) και τη νομή της εξουσίας». Όποιος έζησε ενεργά τη περίοδο εκείνη, σίγουρα θυμάται την αντιπολίτευση εκ των έσω των Έβερτ, Θ. Κανελλόπουλου, Δήμα και άλλων (τζάμπα μάγκες που έπαιζαν εκ του ασφαλούς, ξέροντας ότι δε μπορεί να τους ακουμπήσει χωρίς να ρίξει αυτομάτως τη κυβέρνησή του). Στις επόμενες εκλογές, το ΠΑΣΟΚ δε χρειαζόταν να βρει επιχειρήματα κατά της Κυβέρνησης και του Μητσοτάκη, απλά χρησιμοποιούσαν τις «ατάκες» του Έβερτ και των άλλων εναντίον τους.

Παρ’ όλα αυτά, και παρά τον «δανικό» 151ο βουλευτή, η Κυβέρνηση με τον έμπειρο Μητσοτάκη στο τιμόνι θα άντεχε την τετραετία και θα είχε καλές πιθανότητες να σταματήσει τον Παπανδρέου αν… ! Αν δεν εμφανίζονταν ο νέος «ηγέτης» (αυτός σίγουρα σε εισαγωγικά), ο Εφιάλτης, Αντώνης Σαμαράς, που με πρόσχημα την «ευθιξία» του αλλά προφανώς εξυπηρετώντας άνομα συμφέροντα, έριξε το κόμμα που τον ανέθρεψε και τον έκανε γνωστό και τον άνθρωπο που του εμπιστεύτηκε θέσεις δυσανάλογες με την ηλικία και την εμπειρία του, από την εξουσία. Και φυσικά, έφερε ξανά στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ (μήπως αυτός ήταν τελικά ο απώτερος σκοπός του όλου εγχειρήματος, όπως και η διάλυση της ΝΔ τώρα;) για 11 ακόμα χρόνια, τις επιπτώσεις των οποίων, πληρώνουμε τώρα.

Τέλος, με την αναπόφευκτη ήττα στις εκλογές, σαν άντρας με τιμή που ήταν, τήρησε το λόγο του ότι θα παραιτηθεί από τη προεδρία του κόμματος, κάτι που, όπως αποδείχτηκε, ήταν μεγάλο σφάλμα.

Αυτή είναι λοιπόν μια αναδρομή στη «μαύρη» σελίδα της Νέας Δημοκρατίας επί Μητσοτάκη. Έτσι δεν είναι φίλε ανώνυμε; Επειδή όμως εγώ πάσχω (προφανώς) από αχρωματοψία, σε παρακαλώ πολύ (όπως και όλους του «ομοϊδεάτες» σου) να μου εξηγήσεις κι εμένα όλα αυτά τα «μελανά» σημεία που βλέπεις σ’ αυτή τη πορεία, που με τόση «βδελυγμία» αναφέρεσαι!

Καλή σου Χρονιά και καλά μυαλά!

Πάνος Χατζηκωνσταντίνου

Advertisements
This entry was posted in Μητσοτάκης, Παπανδρέου Ανδρέας. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s